„Opowieści z Narnii” to ten rodzaj literatury, który zachwyca nie tylko czytelników, ale inspiruje również twórców. Nic więc dziwnego, że przez wiele lat powieść ta dorobiła się całkiem pokaźnej liczby, pod względem produkcji w innych środkach przekazu. Radio, kino, telewizja, a nawet teatr – wszędzie tam, książka ta odnosiła niezwykłe sukcesy. Na uwagę zapewne zasługuje teatralna „kariera” siedmioksięgu, którego pierwsza część została wystawiona, oczywiście w odpowiednio zaadaptowanej formie, dopiero w 1984 roku w Londynie. Ponieważ sukces był ogromny również inne pozycje wchodzące w skład cyklu „Opowieści z Narnii”,  takie jak: podróż „Wędrowca do Świtu” (1986), „Siostrzeniec czarodzieja” (1988) i „Koń i jego chłopiec”(1990), znalazły swoje miejsce w sztuce teatralnej. Także na gruncie rodzimym możemy doszukać się adaptacji tego wspaniałego dzieła, które zostało wystawione miedzy innymi przez aktorów z wrocławskiego teatru „Arka” 26 czerwca 2009 roku. Niestety nie był to spektakl, który przyciągnął rzeszę widzów. Raczej skromna publiczność i brak rozgłosu, a być może odpowiedniej promocji sprawiły, że sztuka ta przeszła we wrocławskim społeczeństwie bez echa. A szkoda, bo teatr słynie z niezwykłych i niecodziennych pomysłów miedzy innymi z arteterapii. Leczenie sztuką objawia się tu przez integrację z osobami niepełnosprawnymi, które grają obok profesjonalnych aktorów. Jest to zapewne bardzo niecodzienna i godna uwagi forma pomocy osobom chorym, która podnosi ich poczucie własnej wartości, samoocenę oraz aktywizuje. Dobroczynny wpływ arteterapii to niezwykły sposób na oryginalną podróż w świat literatury i sztuki.